«وا بکنیم پنجره‌ها رو یا نه؟»

شکرانه زمستانی که دوام آوردمش، با الف رفتیم گلدان خریدم و گل کاشتم و بالکن خانه سبز و رنگی شد. دو گلدان شمعدانی است و دو گلدان گل‌هایی که اسمشان را نمی‌دانم (و البته که این چیزی از زیبایی‌شان کم نمی‌کند.) برگ‌های جوان بنفشی که بهار پارسال به جای فیتونیایی که هر کار کردم زنده نماند در گلدان مشکی کاشتم، حالا تمام گلدان را پر کرده‌اند و بیرون ریخته‌اند. آوردمش خانه خودم و حالا از بالای کتابخانه بنفشی‌اش را می‌ریزد جلوی ردیف کتاب‌ها. گلدان آبی لبه‌چین‌دار را مامان برایم نارنج کاشته و حسابی پر شده و حالا نشسته روی رومیزی سفید روی میز وسط هال. درختچه آرالیا را قبل از این که بمیرد با قطع دو تا شاخه بلند و قشنگش سعی کردم نجات بدهم. به داد پیله‌آ هم که حالش حسابی بد بود رسیدم و از بالای شاخه‌های سالمش چیدم و قلمه زدم. اولین باری بود که این کار را می‌کردم و به جز دو تا از قلمه‌ها همه هم گرفتند، به لطف آفتاب و خاک خوبی که پایش ریختم. گلدان بنجامین را عوض کردم و برگ بیدی را آویزان کردم توی بالکن، و با یکی دو تا ویدیو گمانم یاد  گرفتم چطور برایش یک آویز بهتر درست کنم. طناب کنفی خریدم برای آویز حتی، حالا سر فرصت. باید چند بطری مناسب پیدا کنم و شاخه های پتوس بگذارم پای پنجره آشپزخانه ریشه بدهد. پپرومیا را هم الف برد خانه خودش تا شاید برگ‌های کوچک و چرمی‌اش با دست سبز او دوباره جان بگیرند.

*

بند قبلی را که نوشتم خانه خودم بودم. حالا نشسته‌ام خانه الف روی مبل دونفره‌ی هال. خودش توی اتاق پای کامپیوتر کار می‌کند و من هم لپتاپ را باز کرده‌ام که این نوشته را تمام کنم و یکی دو تا کار دیگر را که در شلوغی دلچسب هفته‌های اخیر مدام عقب انداخته‌ام. هوا ناگهان وسط بهار سرد شده و پنجره‌ بر خلاف همیشه بسته ست و من هم پتویی کشیده‌م روی پام، اما شمعدانی‌های قرمز پشت پنجره از پشت شیشه بخارگرفته یادم می‌آورد که همچنان حسابی بهار است. صدای توی سرم هم قبول کرده به جای اینکه دور تکراری شیدایی-افسردگی دو سال اخیر را زیر گوشم بخواند، اجازه بدهد در سکوت از بهار نود و هفت لذت ببرم. گل‌های روی بالکنم بهار را، آفتابی یا بارانی، دوست دارند.

Diamonds and Rust

تمام مدت درباره مدرسه حرف زدند. درباره اتفاقی که امروز افتاده بود و اینکه چطور بچه‌ها و خانواده‌ها و معلم‌های دیگر همه جلوی اینها ایستاده بودند که باید کتاب را درس بدهید و امتحان سخت بگیرید و بیشتر تکلیف بدهید. من توی صحبت‌هایشان بودم و نبودم. از فضای بحث که قطعا دور بودم ولی به خاطر این نبود که دور بودم این همه. هیچ نمی‌دانستم فلانی و بهمانی کی هستند و قبلا چه کار کرده‌اند ولی احتمالا اگر می‌خواستم می‌شد بپرسم یا با دنبال کردن حرف‌هاشان بفهمم. به اینکه داشتند یک کار واقعی می‌کردند و واقعا دغدغه این را داشتند که چه کار باید بکنند و دستشان باز بود و کنششان هر چه که بود تاثیر داشت، عمیقا غبطه می‌خوردم. و نمی‌توانستم به این حس اجازه بدهم پررنگ‌تر از این ظاهر شود چون حتما زمین‌گیرم می‌کرد. همین قبل از اینکه برسند، زیر پتو چرت می‌زدم و ساعت گذاشته بودم بیدار شوم خانه را جمع و جور کنم نیم ساعت قبل از آمدنشان و ناهار دیروقتی بخورم. هر بار هم که ساعت زنگ می زد انگشتم را روی قرمزی روشن روی صفحه می‌کشیدم که یعنی صدایت را ببر و اجازه بده پنج دقیقه دیگر هم همین‌جا بمانم. نه، واقعا نمی‌توانستم به حسی که بو می‌کشیدم اجازه فرود آمدن بدهم.

هیجانشان درباره مدرسه که خوابید حال من را پرسیدند. بی‌میلی مزمن هفته اخیر را خیلی خلاصه توضیح دادم و با سوال از کی این طوری شد ناگهان فهمیدم که چه خبر است. عجیب بود، حتی از خودم نپرسیده بودم چی شد که این هفته این طور شد، انگار که بدیهی باشد و دلیل نخواهد. گفتم حال حرف زدن درباره‌ش را ندارم و حرف دوباره برگشت به مدرسه، با این سوال مشخص که فردا مامان فلانی که می‌آید مدرسه به‌ش چه بگوییم.

حالا رفته‌اند. ظرف‌های عصر تا حالا را شسته‌اند و ظرف‌های قبلی خودم هنوز گوشه سینک تلنبارند. میز با یک صندلی تاشوی اضافه دورش با فاصله از دیوار با رومیزی نامرتب رها شده. روی میز وسط هال ظرف میوه و تنقلات تقریبا خالی است و زیرسیگاری کنار بالکن تا خرخره پر است.

عجله‌ای رفتند که به آخرین قطار برسند. همین که رفتند در را پشت سرشان قفل کردم، چراغ‌‌ها را خاموش کردم، لباس‌هام را درآوردم روی تشک یوگای بی‌استفاده وسط اتاق انداختم که مثلا روی زمین نباشند، و مسواک‌نزده برگشتم زیر پتو. خوان بائز را هم گذاشتم که توضیح بدهد خاطرات چه با خود می‌آورند.

موبایلم قرار است فردا صبح ساعت شش زنگ بزند که بیدار شوم و فصلی را که هنوز شروع نکرده‌ام قبل از جلسه ساعت نه تمام کنم. می‌دانم برنامه این است که اول پنج دقیقه پنج دقیقه و بعد نیم ساعته زنگش را عقب بیندازم و آخر سر چهل و پنج دقیقه قبل از جلسه بالاخره از پتو دل بکنم.

کاش زندگی‌م این روزها کمی کمتر کسل‌کننده بود. کاش بی‌مزگی این چند خط، فقط به خاطر چطور کنار هم چیدن کلمات بود.